Zomerstop

Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven op dit blog. Het is me inmiddels wel duidelijk geworden dat ik in allerlei hoeken en gaten lezers heb zitten, dus ik hoop dat jullie niet te veel vol spanning op mijn avonturen zaten te wachten! In dit geval betekent geen nieuws overigens gewoon goed nieuws, het gaat best goed met me de laatste tijd, ik zit steeds beter in mijn vel, ik ben lekker van de zomer aan het genieten (alhoewel het weer de laatste paar weken vies tegenvalt) en er valt verder eigenlijk weinig te melden omdat vanwege de vakantieperiode ook logopedie en therapie tijdelijk stil lagen.

Toen ik om ging in december vorig jaar maakte ik me nog heel erg veel zorgen over de zomerperiode. In de winter is het vrij gemakkelijk om je een beetje te verstoppen in een bedekkende winterjas. Maar in de zomer, wanneer iedereen een stuk luchtiger gekleed gaat, wordt het natuurlijk een stuk lastiger om onopvallend over straat te gaan. Daar komt nog bij dat je in de zomer ook nog eens meer bekeken wordt, zowel door mannen (die staren echt naar alles dat ook maar enigszins vrouwelijk is), als door vrouwen (want oh wee als een andere vrouw er hipper bij loopt dan henzelf). Ik zag de bui dus al hangen!

Maar het viel 100% mee, ik ga nu eigenlijk net zo gemakkelijk over straat als afgelopen winter. Ik heb deze zomer nog geen negatieve reacties gehad, en ik loop zelfs op zaterdag door een drukke winkelstraat zonder dat er ook maar iemand opkijkt. Ik merk dat ik me hierdoor alleen maar zekerder ga voelen, ik kan me niet langer meer verstoppen in een dikke jas, mensen zien nu echt 'the real me', en ze moeten het er maar mee doen.

En dat blijkt heel erg goed te gaan, ik heb het inmiddels zelfs aangedurfd om in een rok over straat te gaan! En wéér was het druk op straat, en wéér kwamen er geen vreemde reacties. Behalve dan dat wildvreemde mannen me opeens netjes begonnen te groeten op straat! Dat is toch wel één van de leukste dingen van dit proces, dat je je opeens heel bewust wordt van hoe anders mannen en vrouwen met elkaar omgaan in de maatschappij.

Wat ik ook nog niet verteld had was dat ik in de maanden juni en juli begonnen ben met therapie bij een nieuwe psychotherapeute. Ik heb al eerder uitgelegd dat je in Nederland ook een alternatieve route kan volgen buiten het genderteam om. Er is slechts één psychotherapeut bij wie dat kan, en bij haar ben ik dus al vier keer langs geweest. Tot nu toe zijn we vooral bezig geweest met het gezamenlijk doorlezen van mijn levensverhaal terwijl ze hier regelmatig op inspringt en allerlei aanvullende vragen stelt. Als alles meezit leidt dit straks tot een diagnose.

Omdat het een beetje onzinnig is om bij twee psychotherapeuten tegelijk te lopen (zo'n psychisch wrak ben ik nu ook weer niet) heb ik vandaag voor het laatst een bezoek gebracht aan mijn eerste psychotherapeute. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens terug te blikken op de afgelopen twee jaar, en de conclusie was toch wel dat ik inmiddels een heel eind gekomen ben en een mooie uitgangspositie heb om straks met de fysieke behandeling te beginnen. Het was een leuk afsluitend gesprek, alhoewel ik er ook wel een beetje moeite mee had om afscheid van haar te nemen, want ze heeft me toch door de moeilijkste periode van mijn leven heen geleid.

Wel zit ik nu een beetje met een luxeprobleem, want de gesprekken bij de VU gaan binnenkort ook eindelijk beginnen. Het is dan ook maar de vraag of het nog veel nut heeft om via de alternatieve route aan de hormonen te beginnen. Dat levert misschien een paar maanden winst op, maar ik wacht nu toch al zo lang dat ik me afvraag of die paar maanden winst al het gedoe wel waard zijn. Maar het kan geen kwaad om een backup plan te hebben, en bovendien kan ik mijn ontharingssessies vergoed krijgen als er eenmaal een diagnose ligt, dus ik blijf toch nog maar even doorlopen bij die nieuwe psychotherapeut.

Als alles meezit en ik over een half jaar bij de VU ook groen licht krijg zijn er dus waarschijnlijk 3 psychologen die achter mijn beslissing staan: mijn eerste psycholoog, de psycholoog waar ik nu loop en de psycholoog van de VU. Niet dat het echt nodig is, want de enige die echt kan bepalen of ik de weg van hormonen en operaties af moet leggen ben ik zelf, maar in ieder geval kan niemand straks zeggen dat ik onbezonnen aan die weg begonnen ben!