Diagnostiek

Gisteren heb ik eindelijk mijn eerste diagnostische gesprek gehad bij het genderteam. Ik heb een nog vrij jonge psychologe toegewezen gekregen, maar ze werkt er al wel een paar jaar, dus heeft wel de nodige ervaring. Ik heb dan ook wel vertrouwen in haar. Het is de bedoeling dat zij me blijft begeleiden de komende jaren dat ik bij de VU loop. Ik had al een beetje zitten zoeken op haar naam op diverse fora, en iemand beweerde dat ze nogal een emotieloze koude kikker zou zijn, maar dat vond ik wel meevallen. Het was best een aardig gesprek.

Een van de eerste vragen die ze stelde was of ik nog steeds bij dezelfde psycholoog liep, en toen heb ik haar maar even uitgelegd dat ik inmiddels al ben overgestapt naar een andere psycholoog, omdat ik graag snel een diagnose wil hebben. Zoals ik al verwacht had was ze daar niet zo heel blij mee, en ik kreeg ook meteen de standaard preek te horen dat ik niet buiten de VU om met hormonen zou moeten beginnen, want dan zou de behandeling bij hen meteen stop worden gezet. Of ze dat echt hard kunnen maken betwijfel ik trouwens, want ze hebben een zorgplicht, en om in Nederland geopereerd te kunnen worden zul je toch bij een genderteam terecht moeten. Maar ze zullen ongetwijfeld moeilijk gaan doen in zo'n situatie, dus ik ben er ook maar niet te hard tegen in gegaan en heb gewoon gezegd dat ik nog geen beslissing heb genomen, maar dat ik wel alles wat ik doe eerlijk en open met hen zal bespreken zodat zij ook weten waar ze aan toe zijn.

De rest van het gesprek was niet zo heel bijzonder. Ze vertelde van alles over de procedures bij de diagnostiek, maar die informatie was me allemaal al wel bekend. Verder hebben we al een beetje over mijn verleden en mijn ontwikkeling gesproken, maar echt heel diep zijn we daar nog niet op ingegaan. Ik had mijn levensverhaal gelukkig al opgeschreven voor mijn eerdere psychologen, dus ik heb haar daar alvast een kopie van gegeven zodat we daar bij het volgende gesprek verder op in kunnen gaan. We hebben meteen maar vast 3 gesprekken laten vastleggen, over drie weken mag ik al weer langskomen, dus het gaat best vlotjes nu. Verder moet ik in de tweede helft van december langskomen om 'de test' in te vullen, een enorme hoeveelheid vragen waarmee ze kunnen zien of ik wel goed bij mijn hoofd ben.

Tot slot kwam ze nog met een interessant voorstel, ze vroeg of ik geïnteresseerd was om mee te doen aan dit hersenonderzoek. Ze vond mij wel een geschikte kandidaat hiervoor omdat ik al volledig als vrouw leef en al een tijd bij een psycholoog gelopen heb. Voor mij als patiënt heeft het ook voordelen, want ik zou dan al twee maanden eerder dan normaal met een anti-androgeen mogen beginnen. Het anti-androgeen dat ze hiervoor gebruiken is hetzelfde dat voorgeschreven wordt aan pubers, en schijnt een stuk vriendelijker te zijn dan het anti-androgeen dat ze normaal gesproken aan volwassen voorschrijven (wat een vrij zwaar middel is). Dit leek mij natuurlijk wel wat, en bovendien wil ik graag meehelpen om de kennis over transseksualiteit te vergroten, dus ik heb gezegd dat ik dat prima vond. Helaas is er een kans dat het niet doorgaat, omdat ik al een tijd finasteride slik om haarverlies af te remmen, en ze wist niet zeker of dat toegestaan was voor dit onderzoek. Ik hoor de volgende keer van haar of dit een probleem is, dus duim alsjeblieft voor me dat het mag!

Ik ben daarna meteen maar lid geworden van de VU bibliotheek, handig als je eens wat verloren uurtjes door wilt brengen. Maar toen moest ik opeens naar het toilet. En het was druk bij de dames! Ik ben maar gewoon zo snel mogelijk een leeg hokje ingedoken en heb daarna gewacht tot het stil was voordat ik weer naar buiten ging. Heb ik die drempel ook weer gehad!