Alea Iacta Est

Mijn goede voornemen voor 2009 was om dit jaar mezelf te zullen zijn. Nu is dit een onmogelijke opgave, want ieder mens ondergaat continu veranderingen. Ik kan op dit moment wel zeggen dat ik mezelf ben, maar volgend jaar ben ik waarschijnlijk weer heel anders. Ben ik dan ook mezelf? Was ik dan nu niet mezelf? Ik weet het niet, maar wat ik wel durf te zeggen is dat ik mijn goede voornemen dit jaar behaald heb. Want vandaag ben ik eindelijk fulltime gegaan. Ik ben eindelijk mezelf!

Achteraf bekeken is het allemaal sneller gegaan dan ik verwacht had. Het begon met een simpele opmerking van mijn therapeute dat ik misschien eens wat meer duidelijkheid moest gaan scheppen naar mijn omgeving door mijn uiterlijk verder te vervrouwelijken. Inmiddels was ik tegenover de eerste mensen op mijn werk uit de kast gekomen, en leek het daar ook niet echt problemen op te gaan leveren. Maar het was vooral een uitstapje naar Utrecht als mezelf waardoor het balletje echt aan het rollen ging, want tot mijn grote verbazing bleken de reacties van de mensen op straat heel erg mee te vallen. Sterker nog, de reacties bleven compleet uit! Enkele van mijn grootste angsten bleken dus achteraf niet uit te komen, en hierdoor werd het idee om 'om te gaan' opeens wel heel erg aanlokkelijk.

In de 'coming out' brief die ik naar al mijn collega's heb gestuurd heb ik dan ook aangekondigd om vanaf 1 december definitief als vrouw door het leven te gaan. En vandaag was dus de grote dag! Natuurlijk was ik extra vroeg opgestaan om mezelf voldoende tijd te geven voor de uiterlijke verzorging, maar dat was helemaal niet nodig geweest, want om er een zooitje van te maken heb je helemaal niet veel tijd nodig.

Ik zag er dus niet uit, en dat is niet best voor je zelfvertrouwen. Maar op een gegeven moment moest ik toch die deur uitstappen, want er zaten mensen op me te wachten vandaag. Ik heb de titel van dit blog niet voor niets gekozen, Alea Iacta Est, de teerling is geworpen! Dus zo stapte
ik blakend van zelfwantrouwen de bus in waar ik meteen vreemd aangestaard werd door de chauffeur. Ze zijn ook niets gewend hier in deze omgeving! Wel, hij mag staren wat hij wil, zolang hij me dat stempel maar geeft op mijn strippenkaart, en gelukkig deed hij dat ook.

Mijn eerste bestemming was mijn vaste kapster, die gelukkig een stuk enthousiaster reageerde dan die buschauffeur. Maar goed, ze wist dan ook al lang dat ik transseksueel ben. Toen ik haar vertelde dat vandaag de grote dag is, besloot ze meteen haar best te doen om er iets moois van te maken. Uiteindelijk sleepte ze er zelfs een karretje met makeup-artikelen bij om mijn fraaie broddelwerk te corrigeren, iets waar ik haar heel dankbaar voor ben, want hoe meer ze op mijn gezicht smeerde, hoe meer mijn zelfvertrouwen toenam. Vroeger durfde ik nooit in de spiegel te kijken bij de kapper. Ik ben ooit zelfs eens bijna helemaal kaal teruggekomen van de kapper omdat ik niet gezien had dat de kapper wel erg enthousiast bezig was geweest. Maar dit keer was het een waar genoegen om naar mezelf in de spiegel te kijken.

Op mijn werk aangekomen bleek het gebak nog niet te zijn bezorgd. Dat kwam goed uit, want ik was zo dom om één van mijn collega's, een voormalige beroepsfotograaf, mijn camera te geven met de vraag of hij foto's wilde maken van het hele gebeuren. En ja, dan blijkt er opeens toch een heleboel te mankeren aan die mooie camera van mij, met als eindresultaat dat meneer meteen op de fiets sprong om bij hem thuis een echte camera op te halen!

Een half uurtje later waren zowel het gebak als de fotograaf eindelijk aanwezig, en kon het feest eindelijk beginnen. De een na de andere collega kwam binnenstormen om me de hand te schudden (zoenen durfden ze nog niet aan in dit vroege stadium van mijn transitie) en zich daarna op de aanwezige gebakjes te storten. Mijn gewiekste plan bleek te werken, niet alleen de liefde, maar ook de acceptatie van de man gaat blijkbaar door de maag!

Vervolgens kwam er een enorme bos bloemen binnen met daaraan vast de directeur van onze vestiging, die een ontzettend mooie toespraak hield. Voor de zoveelste keer werd mij duidelijk dat ik volkomen geaccepteerd word op mijn werk en dat ik het niet beter had kunnen treffen, ik moet dan ook eerlijk zeggen dat ik wel even geroerd werd door zijn toespraak. Daarna was het natuurlijk mijn beurt, maar ik had niets voorbereid dus echt veel zinnigs wist ik niet uit te brengen. Gelukkig was er nog wat taart over waar ik de mensen mee wist af te leiden!

De rest van de dag verliep het op mijn werk eigenlijk net zoals voorheen, en dat is ook precies zoals het moet zijn! Uiteindelijk verandert alleen mijn uiterlijk, op professioneel vlak verandert er helemaal niets en blijf ik voorlopig hetzelfde werk doen. Het kostte wel even moeite om die grote bos bloemen mee naar huis te slepen, en nog meer moeite om die in mijn veel te krappe vaas kwijt te kunnen. Maar oh, wat een mooie bos is het! En ook nog eens in een kleur die perfect bij mijn interieur past!

En zo zit mijn eerste dag als mezelf er al weer bijna op. Het was een heerlijke dag, en dan te bedenken dat dit nog maar het begin is!