De brief

Vanmorgen ben ik weer naar therapie geweest. Mijn psycholoog zegt dat ze al op 15 oktober een brief naar de VU heeft gestuurd. Ze heeft me ook een kopie van die brief gegeven. Verder vond ze het vreemd dat de VU die brief wil hebben vòòr ze me uitnodigen voor een intake-gesprek. Dat was volgens haar eerder namelijk nooit zo, en zou dus een regel zijn die ze pas sinds kort hanteren.

Tja, het wordt zo een welles-nietes spelletje. Òf een van beide partijen speelt een spelletje met de waarheid, òf die brief is gewoon onderweg zoek geraakt. Af en toe hoor je wel eens van die verhalen over brieven die pas 30 jaar na dato worden afgeleverd op hun bestemming, misschien is dit er ook wel zo eentje. Maar daar ga ik niet op wachten, dus ik blijf er nu bovenop zitten en ga er persoonlijk voor zorgen dat de VU alsnog zo snel mogelijk een nieuw exemplaar van die brief krijgt.

Overigens stond in die brief dat, volgens mijn psycholoog, mijn gevoelens authentiek zijn en dat er geen sprake is van persoonlijkheidsproblematiek. Bovendien vind ze dat ik heel zorgvuldig en voorzichtig met het feminiserings- en coming-out-proces om ga en dat er een duidelijke verbetering is qua welbevinden en sociale vaardigheden. In lekentaal: ik ben transseksueel, heb baat bij de rolwisseling en kan de behandeling aan. De eerste erkenning is binnen, nu de VU nog overtuigen!