Therapie

Vandaag ben ik weer naar therapie geweest. Het gesprek ging weer grotendeels over het genderteam en over mijn frustraties over de lange wachttijden. Ik heb mijn therapeute meer verteld over de alternatieve wegen die ik nu overweeg, en ze vond dat ik alle voors en tegens van de keuzes die ik nu heb maar eens goed op een rijtje moest zetten en vervolgens goed naar mijn gevoel moet luisteren. Ik denk persoonlijk dat ik vooral moet gaan uitzoeken wat me nog tegenhoudt om een alternatieve route te volgen. Er zit duidelijk iets gevoelsmatig in de weg, want anders was ik al lang die weg ingeslagen. Of is het toch gewoon weer dat eeuwige uitstelgedrag?

Mijn therapeute vond het ook heel verstandig dat ik volgende week met logopedie ga beginnen, "want", zei ze, "naarmate je er steeds vrouwelijker uit gaat zien begint je stem steeds meer het beeld te verstoren, die past gewoon niet meer bij je". Ik had gemengde gevoelens bij die uitspraak, aan de ene kant is het toch wel een bevestiging dat ze me echt als vrouw begint te zien, maar die stem is inderdaad wel iets waar ik mee zit. Ik merk ook dat ik soms bewust mijn mond dicht houd uit angst om op te vallen, b.v. door niets te zeggen als je in de wachtkamer van de huisarts gaat zitten i.p.v. netjes de andere mensen daar te groeten. Dat is natuurlijk niet erg netjes en het is zeker niet de bedoeling dat ik niets meer durf te zeggen. Die logopedie is dus echt wel hard nodig!