Voorlichting op elke school

De pubertijd is voor veel jongeren een lastige periode. Je lichaam verandert, je bent op zoek naar je identiteit, je persoonlijkheid begint zich uit te kristalliseren, en je probeert je plaatsje in de wereld te vinden.

LGBT jongeren hebben hier over het algemeen wat meer moeite mee dan gemiddeld. Als ze het al niet wisten wordt op deze leeftijd toch meestal wel duidelijk dat ze anders zijn dan wat als 'normaal' wordt gezien. Terwijl hun klasgenoten voor het eerst verliefd beginnen te worden op de andere sekse, komen ze er zelf bijvoorbeeld achter dat ze zich veel meer aangetrokken voelen tot leden van hun eigen sekse. Of ze komen er achter dat ze juist jaloers zijn op die andere sekse en daar zelf deel uit van zouden willen maken.

Wat het verwerken van deze gevoelens extra moeilijk maakt is dat juist op deze leeftijd jongeren heel erg gevoelig zijn voor wat anderen van hen vinden. Dit wordt in het algemeen een stuk minder als je ouder wordt, en dan kan je je soms afvragen waarom je je ooit in vredesnaam zo druk hebt gemaakt om wat je klasgenoten van je vonden. Maar ik denk toch dat de meesten zich nog wel kunnen herinneren dat het in de pubertijd toch wel even anders lag.

Ik heb dit zelf helaas ook moeten ondervinden in mijn kindertijd. Al op de lagere school werd ik enorm gepest. Op de middelbare school was dit gelukkig een stuk minder, ik had vrij veel geluk met mijn klasgenoten, alhoewel ik ook daar nog wel de nodige negatieve ervaringen heb meegemaakt. Ik had meer te vrezen op straat waar ik soms achtervolgd en lastig gevallen werd door jongeren van andere scholen. Waarom deden ze dat? Omdat ik 'anders' was.

Het dieptepunt was dat ik op een dag zo'n jongen met een mes tegenover me aantrof tijdens een uit de hand gelopen pest-partij. Gelukkig kwam er net een klasgenoot van me langs die op tijd ingreep, want anders had het wel eens heel wat slechter kunnen aflopen. Een gevolg van dit soort ervaringen was dat ik me in mezelf terug begon te trekken, veel binnen zat, mijn gevoelens afschermde en niemand liet weten wie ik daadwerkelijk was.

Het is dus van groot belang dat jongeren die anders zijn geaccepteerd worden door hun leeftijdgenoten. Wanneer dat niet het geval is, kan dit enorm nadelige effecten hebben op hun ontwikkeling. Gevoelens worden onderdrukt, men doet zich anders voor dan men daadwerkelijk is, en het wordt moeilijk, zo niet onmogelijk om het juiste plekje in de wereld te vinden waar je thuishoort. De zelfmoordcijfers onder LGBT jongeren zijn dan ook schrikbarend hoog.

Om de acceptatie onder jongeren te vergroten is voorlichting nodig. Maar slechts op een derde van alle scholen in Nederland wordt ook daadwerkelijk voorlichting gegeven over homoseksualiteit en transseksualiteit. De Tweede Kamer vond dat dit moest veranderen, en heeft in 2009 dan ook een motie aangenomen om voorlichting op alle scholen verplicht te stellen. Onderwijsminister Van Bijsterveldt heeft begin deze maand echter laten weten deze motie niet uit te zullen voeren.

Het COC is daarom een petitie begonnen om de regering op te roepen om de motie alsnog uit te voeren en voorlichting op alle scholen verplicht te stellen. Ik sta volledig achter deze petitie en heb hem ondertekent (ondertekening kan ook zonder dat je naam op het Internet wordt gepubliceerd). Als ik tijdens mijn schooltijd voorlichting over transseksualiteit had gehad, dan was ik er misschien niet onnodig nog 20 jaar langer mee door blijven lopen. Dan had mijn leven er misschien wel heel anders uitgezien.